Posted by അമ്മ ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു.
“പക്ഷേ മാത്തൻ, നീ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംസാരിക്കുന്നത് ശരിയാണോടാ … ശരിയാ എനിക്ക് നാൽപ്പത്തിയെട്ട് വയസ്സായി ….സമൂഹത്തിൻ്റെ മുന്നിൽ ഒരു വിധവയാണ്…. സമൂഹത്തിൻ്റെ നോട്ടവും മാറി നിന്നുള്ള ചിരിയും എല്ലാം ഈ വർഷത്തിനുള്ളിൽ എത്ര കണ്ടിരിക്കുന്നു…എല്ലാം സഹിച്ച് ഈ ജീവിതം ഇങ്ങനെ തീരട്ടേ …”
“അതാ അമ്മയ്ക്ക് തെറ്റിയത്,” ഞാൻ അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
അമ്മ എന്നെ നോക്കി.
“നാൽപ്പത്തിയെട്ട് വയസ്സ് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഒരു പെണ്ണിന്റെ പക്വതയുള്ള സൗന്ദര്യമാണ്. അമ്മ ഒന്ന് കണ്ണാടിയിൽ നോക്ക്, ഏതൊരു പുരുഷനും ഒന്ന് കൊതിച്ചുപോകുന്ന രൂപമല്ലേ അമ്മയുടേത്? … അമ്മയുടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും, അത് മാനസികമായാലും ശാരീരികമായാലും, മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയും.”
അമ്മ തല താഴ്ത്തിയിരുന്നു. “മാത്തൻ… നീ…” അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞു.
“അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു കൂട്ട് വേണം. അത് മകന്റെ കൂട്ട് മാത്രമല്ല, അമ്മയെ ഒരു സ്ത്രീയായി കണ്ട് സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാളുടെ സാമീപ്യം. ഈ രാത്രിയുടെ തണുപ്പിൽ അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന തോന്നൽ ഇനി വേണ്ട. ഞാൻ ഇവിടെ ഇല്ലേ?”.
ഞാൻ അമ്മയുടെ ചുമലിലൂടെ കൈയിട്ട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അമ്മ എതിർത്തില്ല, പകരം എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മെല്ലെ തല ചായ്ച്ചു.
ആ നിമിഷം,
ഒരു മകന്റെ സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് അമ്മയുടെ മനസ്സിലെ ഏകാന്തതയിലേക്ക് ഒരു പുരുഷനായി ഞാൻ പടർന്നു കയറുകയായിരുന്നു.
“നീ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സുരക്ഷിതത്വം തോന്നുന്നുണ്ട് മാത്തൻ,” അമ്മ വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.