Posted by “ഇവിടെ ഇപ്പൊ ആരും വരാനില്ല സ്വാതി… നമ്മൾ മാത്രമല്ലേ ഉള്ളൂ,” വിനോദ് അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ച്, അവളെ തന്നിലേക്ക് അല്പം കൂടി അടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
വിനോദിന്റെ കൈ സ്വാതിയുടെ തോളിൽ അമരുകയും അവർ തമ്മിലുള്ള അകലം കുറയുകയും ചെയ്ത ആ നിമിഷം… പെട്ടെന്നാണ് പുറത്ത് ഗേറ്റ് തുറക്കുന്ന ശബ്ദവും ചെരുപ്പിന്റെ ഒച്ചയും കേട്ടത്.
ആ ശബ്ദം കേട്ട പാതി സ്വാതി ഞെട്ടിയുണർന്നു. അവൾ പെട്ടെന്ന് സോഫയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് മാറി നിന്നു. വിനോദും പെട്ടെന്ന് ഒന്നു പരിഭ്രമിച്ച്, സോഫയുടെ കൈവരിയിൽ നിന്ന് മാറി സാധാരണ പോലെ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. സ്വാതി തന്റെ ടീഷർട്ടും പാവാടയും ഒന്നു വലിച്ചിട്ട് നേരെയാക്കി ഹാളിലേക്ക് നോക്കി.
അടുത്ത വീട്ടിലെ അപ്പു ആയിരുന്നു അത്. ഇരുപത് വയസ്സുള്ള ഒരു കോളേജ് പയ്യൻ. അയൽപക്കത്തെ വീട്ടിലെ ആയതുകൊണ്ടും, എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും ആവശ്യങ്ങൾക്ക് ഓടിവരുന്നതുകൊണ്ടും സ്വാതിയുമായി അവൻ നല്ല കമ്പനിയായിരുന്നു. വീട്ടിൽ ആരുമില്ലാത്ത പകലുകളിൽ ഇടയ്ക്ക് അവൻ വന്ന് സ്വാതിയോട് സംസാരിച്ചിരിക്കാറുണ്ട്.
“സ്വാതിച്ചേച്ചി…” ഹാളിലേക്ക് കയറിവന്നുകൊണ്ട് അപ്പു വിളിച്ചു.
അകത്തേക്ക് വന്നപ്പോഴാണ് സോഫയിൽ വിനോദ് ഇരിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടത്. വിനോദിനെ കണ്ടതും അപ്പുവിന്റെ ഭാവം ഒന്ന് മാറി, അവൻ പതിയെ ഒന്നു ചിരിച്ചു.
“ആഹ് അപ്പുവാണോ, വാ… അകത്തേക്ക് ഇരിക്ക്,” സ്വാതി പരമാവധി സാധാരണ മട്ടിൽ സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് അപ്പോഴും അടങ്ങിയിരുന്നില്ല.