Posted by “നീ എന്താ സ്വാതി ഒന്നും മിണ്ടാതെ ആലോചിച്ചു നടക്കുന്നത്?” രാധാമണി ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് അവൾ ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർന്നത്.
“ഏയ്… ഒന്നുമില്ല അമ്മേ, ഞാൻ വെറുതെ ഓരോന്ന് ഓർത്തതാ,” സ്വാതി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അവർ രണ്ടുപേരും പതിയെ വീടിന്റെ ഗേറ്റിനടുത്തേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നു.
വീടിന്റെ ഗേറ്റിനടുത്ത് എത്തിയിട്ടും രാധാമണിക്ക് സംസാരിച്ചു മതിയായിരുന്നില്ല. അവർ റോഡരികിലെ ആ വലിയ മരത്തണലിൽ ഒന്നു നിന്നു. ഇരുട്ട് വീണ ആ വഴിയിൽ നേരിയ നിലാവെളിച്ചം പടർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
“നീ ചോദിച്ചില്ലേ സ്വാതി, എനിക്ക് ദേഷ്യം തോന്നാറില്ലേ എന്ന്…” രാധാമണി ശബ്ദം കുറച്ചുകൂടി താഴ്ത്തി, ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ സ്വാതിയുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. “സത്യം പറഞ്ഞാൽ, ജയേട്ടൻ അങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഒരു സുഖമാ. പുള്ളിയുടെ ആ ഒരു നോട്ടം ഉണ്ടല്ലോ… അത് പെണ്ണുങ്ങളുടെ ഉള്ളിലിരിപ്പ് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള നോട്ടമാ.”
സ്വാതി കയ്യിലെ പ്രസാദപ്പൊതി മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് രാധാമണി പറയുന്നതെല്ലാം അതീവ താല്പര്യത്തോടെ കേട്ടു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
“കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഞാൻ അമ്പലത്തിൽ പോയപ്പോൾ ഓഫീസിൽ ആരുമില്ലായിരുന്നു,” രാധാമണി ഓർത്തെടുത്ത് പറയുന്നതുപോലെ വിരലുകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു. “ഞാൻ അവിടെ ഒരു കസേരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ജയേട്ടൻ പതിയെ പുറകിലൂടെ വന്നു. എന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചിട്ട് ചോദിച്ചു, ‘എന്താ രാധാമണി, ഈ ഇടയായിട്ട് നിന്നെ കാണാൻ ഒരു പ്രത്യേക ചന്തമാണല്ലോ, വീട്ടിൽ രാഘവൻ നിന്നെ ഒന്നു നോക്കുന്നു പോലുമില്ലേ’ എന്ന്. അതും പറഞ്ഞ് പുള്ളി എന്റെ സാരിത്തലപ്പിൽ വെറുതെ ഒന്നു പിടിച്ചു വലിച്ച് തമാശ കാണിച്ചു. എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ആകെ ഒരു വിറയലായിരുന്നു സ്വാതി.”