Posted by “ശരി മോളേ, നേരം വൈകി. രാഘവേട്ടൻ ഇപ്പൊ തിരക്കും. ഞാൻ അങ്ങോട്ട് ചെല്ലട്ടെ, നീയും അകത്തേക്ക് പൊക്കോ,” രാധാമണി സ്വാതിയുടെ തോളിൽ തട്ടി പതിയെ നടന്നു നീങ്ങി.
സ്വാതി ഗേറ്റ് തുറന്ന് അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കാലുകൾക്ക് ഒരു വല്ലാത്ത ഭാരം തോന്നി. മുറ്റത്തെ ഇരുട്ടിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് ഒന്നു നോക്കി. ഒരു വശത്ത് വിനോദേട്ടൻ, മറുവശത്ത് ജയചന്ദ്രൻ… രണ്ടുപേരും തന്റെ ശരീരത്തെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഈ നീണ്ട ഏകാന്തതയ്ക്ക് വിരാമമിടാൻ ജയചന്ദ്രന്റെ ആ കുസൃതികൾക്ക് സാധിക്കുമോ എന്ന് അവൾ ഉള്ളാലെ മോഹിക്കാൻ തുടങ്ങി.
രാത്രി പത്തര കഴിഞ്ഞിട്ടും സ്വാതിക്ക് ഒട്ടും ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. മുറിയിലെ ലൈറ്റുകളെല്ലാം അണച്ച്, സീലിങ് ഫാനിന്റെ നേരിയ ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കുന്ന ആ ഏകാന്തതയിൽ അവൾ കട്ടിലിൽ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു. സാധാരണ രാത്രികളിൽ ഈ സമയത്ത് അവൾ ഫോണിൽ നോക്കുകയോ ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുകയോ ചെയ്യാറുള്ളതാണ്. എന്നാൽ ഇന്ന് അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.
ജനലിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവൾ കട്ടിലിൽ മലർന്നു കിടന്നു. രാധാമണി വഴിയിൽ വെച്ച് പറഞ്ഞ ഓരോ കാര്യങ്ങളും അവളുടെ കാതുകളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“ജയേട്ടൻ അങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഒരു സുഖമാ… പുറകിലൂടെ വന്ന് തോളിൽ കൈവെച്ചിട്ട് സാരിത്തലപ്പിൽ വെറുതെ ഒന്നു പിടിച്ചു വലിച്ച് തമാശ കാണിച്ചു… അരയിലൂടെ കൈയ്യിട്ട് ഒന്നു ചേർത്തു പിടിച്ചു…”