Posted by “ഏയ്… എനിക്ക് അങ്ങനെ ഒന്നും തോന്നിയിട്ടില്ല ജയേട്ടാ. നോക്കാം…” സ്വാതി താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി നൽകി.
ജയചന്ദ്രൻ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത്, ഒരു വശ്യമായ ചിരിയോടെ ഗേറ്റ് കടന്ന് പോകുന്നതുവരെ സ്വാതി സിറ്റൗട്ടിലെ തൂണും ചാരി നോക്കിനിന്നു. ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം അകന്നുപോയതോടെ ആ വലിയ വീട്ടിൽ വീണ്ടും പഴയ നിശബ്ദത വന്നു നിറഞ്ഞു.
പക്ഷേ, ഇത്തവണ ആ നിശബ്ദതയിൽ സ്വാതിക്ക് വിരസത തോന്നിയില്ല. അവൾ നേരെ ഹാളിലേക്ക് വന്ന് ടേബിളിപ്പുറത്തിരുന്ന ആ നോട്ടീസ് കയ്യിലെടുത്തു. അതിന്മേൽ ജയചന്ദ്രന്റെ പേരും വലിയ അക്ഷരത്തിൽ അയാളുടെ മൊബൈൽ നമ്പറും അച്ചടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ആ നമ്പറിലേക്ക് നോക്കി സോഫയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സിൽ അപ്പോഴും ജയചന്ദ്രന്റെ ആ തഴമ്പിച്ച പുരുഷത്വമുള്ള രൂപവും അയാളുടെ വാക്കുകളും തന്നെയായിരുന്നു. പുറമേ ഒന്നും കാണിച്ചില്ലെങ്കിലും, അയാളുടെ നമ്പർ തന്റെ കയ്യിൽ ഭദ്രമായി ഇരിപ്പുണ്ടെന്ന ചിന്ത സ്വാതിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ പ്രതീക്ഷയുടെ കനലുകൾ ബാക്കിവെച്ചു.
ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള സമയം സ്വാതിക്ക് ഒട്ടും പോയില്ല. കിടക്കയിൽ കിടക്കുമ്പോഴും അവളുടെ വിരലുകൾ ആ നോട്ടീസിലെ ജയചന്ദ്രന്റെ നമ്പറിലൂടെ വെറുതെ ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ മടുപ്പും ഒപ്പം വല്ലാത്തൊരു ആകാംക്ഷയും തോന്നിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾക്ക് സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒടുവിൽ അവൾ ഫോണെടുത്ത് രാധാമണിയെ അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചു.
“അമ്മേ… ഇന്ന് രാത്രി നമുക്ക് അമ്പലത്തിൽ പോയാലോ? അത്താഴ പൂജ തൊഴാമല്ലോ എന്ന് കരുതി,” സ്വാതി തന്റെ ഉള്ളിലെ യഥാർത്ഥ ആഗ്രഹം മറച്ചുവെച്ചുകൊണ്ട് വളരെ സാധാരണ മട്ടിൽ ചോദിച്ചു.