Posted by സ്വാതിയെ കണ്ടതും അയാളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. കസേരയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് അയാൾ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അയാളുടെ നോട്ടം സ്വാതിയുടെ മുഖത്തുനിന്നും താഴേക്ക് ഊർന്നിറങ്ങി, ആ പച്ച ചുരിദാറിനുള്ളിൽ കൂർത്തുനിൽക്കുന്ന മാറിടങ്ങളിലേക്കും, വിരിഞ്ഞ ഇടുപ്പിലേക്കും ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ഒരു വേട്ടമൃഗം ഇരയെ നോക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ആ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ സ്വാതിക്ക് കാലുകൾ കുഴയുന്നതുപോലെ തോന്നി.
“ഞാൻ വിചാരിച്ചു നീ വരില്ലെന്ന്…” ജയചന്ദ്രന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ഗാംഭീര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
സ്വാതി ഒന്നും മിണ്ടാതെ, കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി, കൈകൾ മുന്നിൽ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് അവിടെ നിന്നു. അവളുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ അടച്ചിട്ട മുറിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, അവളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളും ഭയവും പരസ്പരം മത്സരിക്കുകയായിരുന്നു. വാതിലടയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ ഞെട്ടി പുറകിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, രാധാമണി മുൻവശത്തെ വലിയ വാതിൽ ചേർത്തടച്ച് കുറ്റിയിടുന്നതാണ് അവൾ കണ്ടത്. പുറത്തെ വെളിച്ചം പൂർണ്ണമായും മറഞ്ഞു, ആ മുറിയിൽ ഇനി അവർ മൂന്നുപേർ മാത്രം.
വാതിലിന്റെ വലിയ ഇരുമ്പ് കുറ്റി വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ സ്വാതിയുടെ ഉള്ളൊന്ന് കാളി. രാധാമണി വാതിലടച്ചതോടെ മുറിയിൽ ഇപ്പോൾ മേൽക്കൂരയിലെ ചെറിയ വിടവിലൂടെയും ജനൽപ്പാളികൾക്കിടയിലൂടെയും വരുന്ന നേരിയ വെളിച്ചം മാത്രമേയുള്ളൂ. ഒരു വശത്ത് പൊടിപിടിച്ച ഒരു വലിയ തടിയുടെ കട്ടിലും പഴയൊരു മേശയും ഇരിപ്പുണ്ട്. സ്വാതിയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ആ മുറിയിലെ നിശബ്ദതയിൽ അവൾക്കുതന്നെ വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.