ഇത് വെറുതെയങ്ങ് നശിപ്പിച്ച് കളഞ്ഞാലും ഇത് നശിക്കുമെന്നല്ലാതെ പ്രശ്നങ്ങൾ ഇവിടെത്തന്നെ നിൽക്കും…”…
യമുന ചായയിടാനായി താഴേക്ക് പോയപ്പോൾ താനാണല്ലോ ആ പൊതി അലമാരയുടെ മുകളിൽ കൊണ്ട് വെച്ചതെന്നോർത്ത് കുഞ്ഞാപ്പു ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചു.. യമുനയുടെ പിന്നിലാണവൻ നിൽക്കുന്നത്.. വിടർന്ന് വിരിഞ്ഞ ആ പിൻഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി കുണ്ണയൊന്നുഴിയാതിരിക്കാൻ അവനായില്ല..യമുനയിൽ നിന്നുയരുന്ന മദഗന്ധം അവനാഞ്ഞ് മണത്തു..അവളുടെ ചന്തിക്കിടയിലേക്ക് ഒന്ന് മുഖം പൂഴ്ത്തിയാലോന്ന് വരെ കുഞ്ഞാപ്പു ചിന്തിച്ചു..
ഈ ആശാനിതെന്താണ് കഥ പറഞ്ഞോണ്ടിരിക്കുന്നേ.. ഈ ചരക്കിനെ പിടിച്ചങ്ങ് കളി തുടങ്ങിക്കൂടേന്ന് കുഞ്ഞാപ്പു ആക്രാന്തത്തോടെ ഓർത്തു..
“പരിഹാരമില്ലേ തിരുമേനീ…?”..
“പരിഹാരമുണ്ട്…
പക്ഷേ അതൽപം ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യമാണ്… ഒന്നാമത് നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവ് കൂടെ വേണം… ഏതായലും മറ്റൊരു ദിവസം വരാം… ഉണ്ണീ,എല്ലാം സഞ്ചിയിലാക്ക്… നമുക്കിറങ്ങാം… “..
ആശാനിതെന്ത് മൈരാ പറയുന്നത് എന്ന മട്ടിൽ കുഞ്ഞാപ്പു അയാളെ തുറിച്ച് നോക്കി.
യമുനയെ ഒന്ന് പൂശാതെ അവിടുന്ന് പോകുന്നത് അവന് ചിന്തിക്കാനായില്ല..
എന്നാൽ അവന്റെ ആശാന് വ്യക്തമായ ലക്ഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു.. അയാൾ വിചാരിച്ച പോലെ കാര്യങ്ങൾ നടക്കുമെന്നും അയാൾക്കുറപ്പായിരുന്നു.. അതിനുതകുന്ന കാര്യമാണ് യമുനയിൽ നിന്ന് തുടർന്ന് കേട്ടത്..
“ ചേട്ടൻ വേണമെന്ന് നിർബന്ധമാണോ തിരുമേനീ… ?.. ഒന്നാമത് അയാൾക്കിതിലൊന്നും വലിയ വിശ്വാസമില്ല… എന്റെ നിർബന്ധത്തിലാ തിരുമേനിയെ കാണാൻ വന്നത് തന്നെ…”..