Posted by സാധാരണയായി സംയമനം പാലിക്കുന്ന അർജുൻ തരിച്ചുനിന്നുപോയി. ഒരു മണിക്കൂർ പോലെ തോന്നിച്ച ആ നിമിഷാർദ്ധത്തിൽ, അവൻ അവളെ നോക്കി നിന്നു, ആ അവിചാരിതമായ, അടുപ്പമുള്ള കാഴ്ച അവൻ്റെ ശ്രദ്ധയോടെ പടുത്തുയർത്തിയ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ പൂർണ്ണമായും തകർത്തു.
അവൻ കണ്ണ് ചിമ്മി, മുഖം ചുവന്നു, വേഗത്തിൽ ശ്രദ്ധ കുറിപ്പുകളിലേക്ക് തിരിച്ചുവിട്ടു, ഹൃദയം നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഭ്രാന്തമായ താളത്തിൽ ഇടിച്ചു.
ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകളായി മാറി. അവൻ തൻ്റെ അമ്മയുടെ ഉപദേശങ്ങൾ പാലിച്ചുകൊണ്ട് അവളിൽ നിന്ന് ഒരു ബഹുമാനപരമായ അകലം പാലിച്ചു. അതിനിടയിലും അവളോടുള്ള പ്രണയം വർദ്ധിച്ചു. അതിനുശേഷം, അവരുടെ ശാന്തമായ പാതയെ തകർത്ത ഒരു സായാഹ്നം വന്നുചേർന്നു.
അർജുൻ കോളേജ് ഗേറ്റിനടുത്ത് വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് നിലവിളിയുടെ ഒരലർച്ച കേട്ടത്. അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി, രണ്ട് സീനിയർ വിദ്യാർത്ഥികൾ അനുരാധയെ ഒരു കാറിനടുത്തേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അവരുടെ ഉദ്ദേശ്യം വ്യക്തമായി അത്ര നല്ലതായിരുന്നില്ല.
തൻ്റെ അമ്മയുടെ നിയമങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാതെ, സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഒരു പ്രാകൃതിക പ്രേരണയിൽ അർജുൻ പ്രവർത്തിച്ചു. അവൻ ഓടിച്ചെന്നു, ഒരാളെ തകർക്കുകയും മറ്റൊരാളെ നിരായുധനാക്കുകയും ചെയ്തു. ഭയവും ദേഷ്യവും നിറഞ്ഞ ഒരു നിമിഷത്തിൽ അവരെ ഓടിച്ച് വിടുകയും അനുരാധയെ രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.
പക്ഷേ, ആശ്വാസം ഉടൻ തന്നെ അനുരാധയുടെ കണ്ണിലെ രൂക്ഷമായ ദേഷ്യത്താൽ തകർന്നുപോയി. അവൾ അവനെ തള്ളിമാറ്റി, അഴിഞ്ഞുപോയ വസ്ത്രങ്ങൾ നേരെയാക്കി. “ഈ കുട്ടിക്കളിയായ നാടകം എന്നോട് നടക്കുമെന്ന് നീ കരുതുന്നുണ്ടോ?” ഭയത്താലും ദേഷ്യത്താലും വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ അവൾ ചോദിച്ചു. “ഒരു വീരനാകാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഈ വിഡ്ഢിത്തം? ഇല്ല, അർജുൻ.