പ്രവാസി [ജോൺ എബ്രഹാം]

​അഷ്‌റഫ്‌ വേഗം അവിടുന്ന് മുങ്ങാൻ നോക്കി. “നീ വെറുതെ ഓരോന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കാതെ… എനിക്ക് കുറച്ചു പണിയുണ്ട്.”

വൈകുന്നേരം ലതയുടെ വീട്ടിൽ നല്ലൊരു കുടുംബ അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു. വിനീഷ് ചായകുടി കഴിഞ്ഞ് അയൽപക്കത്തെ കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ കളിക്കാൻ ഓടി. വർഷയാകട്ടെ ലതയുടെ ഫോണിൽ പുതിയ ഏതോ ഗെയിമിന് പിന്നാലെയാണ്. അപ്പോഴാണ് രമേശൻ ജോലി കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചെത്തിയത്.

​ലത വേഗം ചൂട് ചായയും പഴംപൊരിയും രമേശന് നൽകി. ചായ നുകരുന്നതിനിടയിൽ ലത പകൽ മോട്ടോർ കേടായതും അഷ്‌റഫ് വന്ന് അത് ശരിയാക്കി തന്നതും, പിന്നെ അങ്ങോട്ട് പഴംപൊരി കൊണ്ടുപോയ കാര്യവുമൊക്കെ വിശദമായി പറഞ്ഞു.

​അതൊക്കെ കേട്ടപ്പോൾ രമേശന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. “അഷ്‌റഫ്… അവൻ പാവം ചെറുക്കനാണ്. നല്ല തന്റേടിയും അധ്വാനിയുമാണ്. ഞാൻ കഴിഞ്ഞ ദിവസം അവരുടെ ഫങ്ക്ഷന്റെ അന്നു

അവന്റെ അമ്മായിയപ്പനുമായി (തെസ്നിയുടെ വാപ്പ ) സംസാരിച്ചപ്പോൾ അവൻ അഷ്‌റഫിനെ പറ്റി ഒരുപാട് പുകഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.”

​രമേശൻ ചായ ഗ്ലാസ് താഴെ വെച്ച് തുടർന്നു, “അറിയാമോ ലതേ, അവൻ ആ പെണ്ണിനെ കെട്ടിയത് ഒരു രൂപ പോലും സ്ത്രീധനം വാങ്ങാതെയാണത്രേ! ഈ കാലത്ത് അങ്ങനെയൊരാളെ കാണാൻ കിട്ടുമോ? പോരാത്തതിന് തെസ്നിയുടെ അനിയൻ ചെക്കന് പഠിക്കാൻ വേണ്ടി അഞ്ചോ ആറോ ലക്ഷം രൂപ അവൻ തന്നെയാണത്രേ ചെലവാക്കിയത്.

സ്വന്തം ഉത്തരവാദിത്തം പോലെ അവൻ അതൊക്കെ നോക്കി. അവനെപ്പോലെ ഒരു പയ്യനെ നമ്മുടെ മോൾക്കും കിട്ടിയാൽ മതിയായിരുന്നു… എങ്കിൽ പിന്നെ എനിക്ക് സമാധാനമായി.
​ഇത് കേട്ടുകൊണ്ട് വന്ന വർഷ അച്ഛന്റെ കവിളിൽ ഒന്ന് നുള്ളി. “അയ്യടാ… ഞാൻ ഇപ്പൊ കെട്ടാനൊന്നും പോകുന്നില്ല കേട്ടോ!” അവൾ ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.