Posted by ലത എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “എന്നിട്ടാണോടാ… തെറ്റാണെന്ന് ബോധ്യമുള്ള നീ എന്റെ വയറും പൊക്കിളും ഒക്കെ കണ്ണ് തള്ളിച്ചു നോക്കിയിരുന്നത്? ഞാൻ ഇതൊന്നും കാണുന്നില്ലെന്നാണോ നീ കരുതിയത്? നീ അത് ആർത്തിയോടെ നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോ ഞാൻ കരുതി നിനക്കെന്നോട് താല്പര്യമുണ്ടെന്ന്. അത് കൊണ്ടാ ഞാൻ എല്ലാം തുറന്നു തന്നത്. ഞാൻ ഒരു മന്ദബുദ്ധി ആയിപ്പോയി… സാരമില്ല, നീ നിന്റെ പാട്ടിന് പൊയ്ക്കോ!”
അഷ്റഫിന്റെ മുഖം കുനിഞ്ഞു. അവന് മറുപടിയില്ലായിരുന്നു. ലത പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്, അവളുടെ ആ വെളുത്ത വയറും ആഴമുള്ള പൊക്കിളും കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് കൈവിട്ടു പോയിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു, “ചേച്ചി… എനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാഞ്ഞിട്ടൊന്നുമല്ല… പക്ഷേ ഇതൊക്കെ വലിയ തെറ്റല്ലേ? ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് വല്ല കാര്യവുമുണ്ടോ? നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ മുഖം കാണിക്കാൻ പറ്റുമോ?”
ലത അവന്റെ കൈകൾ വലിച്ചു തന്റെ വയറോട് ചേർത്തു വെച്ചു. ആ ചൂട് അഷ്റഫിന്റെ സിരകളിലേക്ക് പടർന്നു. “ആരും അറിയില്ലെടാ… നമ്മൾ രണ്ടാളും മാത്രേ ഇത് അറിയൂ. രമേശേട്ടൻ മരിച്ചതിന് തുല്യമാണ്, ഈ കാര്യത്തിൽ . എനിക്ക് നീ വേണം അഷ്റഫേ…”
അഷ്റഫിന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും ഒരു യുദ്ധം നടക്കുകയാണ്. ഒരു വശത്ത് തന്നെ വിശ്വസിക്കുന്ന രമേശേട്ടൻ, മറുവശത്ത് തന്റെ കണ്മുന്നിൽ ദാഹിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണ്.
”ചേച്ചി… രമേശേട്ടൻ എന്നെ ഒരു അനിയനെ പോലെയാ കാണുന്നത്. അദ്ദേഹത്തെ വഞ്ചിക്കാൻ എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല …” അഷ്റഫ് ദുർബലമായി ഒന്ന് പറഞ്ഞു നോക്കി.