കഴിച്ചുകഴിഞ്ഞു പാത്രങ്ങളൊക്കെ ഒതുക്കിവെച്ചിട്ട് ലത പോകാൻ റെഡിയായി.
അവൾ അഷ്റഫിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “ഇനി ഞാൻ പോട്ടെടാ… അമ്മയ്ക്ക് ചോറ് കൊടുക്കണം. നേരം വൈകി.”
അഷ്റഫിന് അവളെ വിടാൻ ഒട്ടും തോന്നിയിരുന്നില്ല. അവൻ അവളുടെ കൈകളിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു, “മം… വൈകീട്ട് വരുമോ ചേച്ചീ?”
ലത അവന്റെ ആ കൊതിയോടെയുള്ള നോട്ടം കണ്ട് ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അവളുടെ ഉള്ളിലും ആ സുഖത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ കവിളിൽ പതുക്കെ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “നോക്കാം…”
അങ്ങനെ ആ സുഖമുള്ള ദിവസങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് കടന്നുപോയി… അഷ്റഫ് തന്റെ ലീവ് കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു പോവുകയാണ്. ഈ ദിവസങ്ങളിൽ തെസ്നിക്ക് ദിവസം രണ്ടും മൂന്നും കളി വീതം അഷ്റഫ് ആവോളം കൊടുത്തു. അവൾ അതൊക്കെ നന്നായി ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്തു.
ലതയ്ക്ക് പിന്നെ അഷ്റഫിന്റെ കൂടെ ഒരു ചാൻസ് പോലും കിട്ടിയില്ല. ഉള്ളിൽ ആ കൊതി അങ്ങനെ തന്നെ കിടന്നെങ്കിലും, തെസ്നിയുടെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ച് മറ്റൊന്നിനും സമയം കിട്ടിയിരുന്നില്ല. ഇപ്പോഴും ലതയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുകച്ചിലാണ്.
അഷ്റഫ് യാത്ര പറഞ്ഞു ഇറങ്ങുമ്പോൾ ലതയുടെയും തെസ്നിയുടെയും കണ്ണുകൾ ഒരേപോലെ നിറഞ്ഞിരുന്നു. രണ്ടുപേരും ഉള്ളിൽ ഒരേ കാര്യം തന്നെയാണ് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്.
അവൻ പോകുന്ന വണ്ടി ദൂരേക്ക് മറയുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, അടുത്ത വെക്കേഷന് അഷ്റഫ് തിരിച്ചു വരുന്ന ആ ദിവസത്തിന് വേണ്ടി ലതയും തെസ്നിയും ഒരേ മനസ്സോടെ കാത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങി…